آشنایی با دستگاه شور :
دستگاه شور از بسیاری از جهات یکی از بزرگ ترین و مهمترین دستگاه های موسیقی ایرانی بشمار می آید. آواز شور که با ذوق مشرق زمینی ها بسیار موافق و سهل و مورد پسند عموم است. از آنجاییکه فواصل پرده های آن معمولا خیلی با هم فرق ندارند و اغلب نغمات طوایف و ایلات و عشایر در زمینه این دستگاه است. آواز شور از جذبه ولطف خاصی بر خوردار است که بسیار شاعرانه و دلفریب است. آواز شور ریشه عمیقی در فرهنگ ایرانی دارد که بیانگر توصف و عرفان ایرانی است.
مقام شور شامل بر چهار آواز یا نغمه است که عبارتند از : ابوعطا ، بیات ترک ، افشاری و دشتی.
برخلاف برخی دیگر از دستگاهها، دستگاه شور همنام یکی از مقامهای قدیم موسیقی ایرانی نیست. درجات شور با مقام حسینی مطابقت دارند اگر چه برخی از گوشهها با فواصل مقام فرعی جانفزا تطبیق دارند. در ردیفهای مختلف موسیقی، گوشههای مختلفی برای این دستگاه برشمرده شده، اما مهمترین گوشههایی که در بیشتر این ردیفها آمدهاند شامل شهناز، گریلی، ملا نازی، بزرگ و رهاب میشود.
تحلیل ردیفهای موسیقی مختلف ایرانی توسط برونو نتل نشان داده که بین گوشههایی که برای دستگاه شور برشمردهاند، و ترتیبی که برای آنها قائل هستند تفاوت قابل توجهی وجود دارد. رایجترین گوشهها از نظر اجرا شامل درآمد، سلمک و شهناز هستند.
خصوصیات دستگاه شور :
از مهم ترین خصوصیت دستگاه شور می توان به موارد ذیل اشاره کرد:
- دستگاه شور دارای دو دانگ نامساوی می باشد. دانگ اصلی آن، جزو دانگهای پایه در موسیقی ایرانی دانسته میشود.
- در دستگاه شور فاصله بین دو دانگ یک پرده می باشد.
- گام شور پایین رونده است زیرا در حال صعود
آشنایی با دستگاه شور :
دستگاه شور از بسیاری از جهات یکی از بزرگ ترین و مهمترین دستکاه های موسیقی ایرانی بشمار می آید. آواز شور که با ذوق مشرق زمینی ها بسیار موافق و سهل و مورد پسند عموم است. از آنجاییکه فواصل پرده های آن معمولا خیلی با هم فرق ندارند و اغلب نغمات طوایف و ایلات و عشایر در زمینه این دستگاه است. آواز شور از جذبه ولطف خاصی بر خوردار است که بسیار شاعرانه و دلفریب است. آواز شور ریشه عمیقی در فرهنگ ایرانی دارد که بیانگر توصف و عرفان ایرانی است. مقام شور شامل بر چهار آوزا یا نغمه است که عبارتند از : ابوعطا ، بیات ترک ، افشاری و دشتی.
